Twórczość Mieczysława Gaja jest ściśle związana z Łukowskim Ośrodkiem Rzeźby Ludowej, jest jej wybitnym przedstawicielem. Z rzeźbą zetknął się w 1975r po zawarciu związku małżeńskiego z córką znakomitego rzeźbiarza Wacława Suski i od teścia przejął umiejętność rzeźbienia, która stała się jego życiową pasją. W 1979r osiągnął pierwszy sukces w konkursie „Twórczość ludowa – kroniką polskiej wsi „ uzyskując II nagrodę. Wielki zapał, umiejętność rzeźbienia i pierwsze sukcesy stały się życiową pasją młodego artysty. Następne lata to okres wytężonej pracy twórczej, ale też błyskotliwej kariery w dziedzinie rzeźby ludowej.
Prace swoje wykonuje z jednego bloku drewna. Są to przeważnie całe kompozycje budowane na kilku planach. Dekoruje je motywami roślinnymi i zwierzęcymi oraz bogatą polichromią Tworzy rzeźby, płaskorzeźby o tematyce sakralnej tj. szopki, postacie świętych, sceny biblijne. Rzeźby różnej wielkości, bogato zdobione. Wykonane prace przedstawiają folklor wsi polskiej jak: wesela, jarmarki, kapele wiejskie, żniwiarze, kosiarze, zbieranie owoców, miodu, kobiety wiejskie przy pracach w domu, ogrodzie, polu i sadzie. Ważną rolę odgrywa w jego twórczości tematyka przyrodnicza: różnorodne zwierzęta i ptaki. Śmiałe rozwiązania plastyczne w budowaniu kompozycji, swobodne operowanie gamą środków artystycznych oraz inwencja twórcza stawiają go w czołówce polskich rzeźbiarzy ludowych a jego prace stanowią ważny wkład w dorobek naszej ludowej i narodowej kultury. Tworzy pod wpływem pasji i zamiłowania. Jest to działanie z potrzeby serca ugruntowane tradycjami rodzinnymi.
Ciągle doskonaląc swój warsztat twórczy, bierze udział w licznych wystawach i konkursach lokalnych, regionalnych i ogólnopolskich, licznych festiwalach i targach sztuki ludowej, uzyskując wiele czołowych nagród i wyróżnień. Wystawy jego prac w muzeach i galeriach polskich oraz zagranicznych to wielka satysfakcja dla twórcy. Jego prace zakupiły do swoich zbiorów liczne muzea krajowe i zagraniczne oraz prywatni kolekcjonerzy.
Prace Mieczysława Gaja charakteryzują się różnorodną tematyką i indywidualnym sposobem kształtowania postaci i scen, bogatą polichromią. Posiada własny styl i jego prace są łatwo rozpoznawalne spośród rzeźb innych twórców łukowskiego ośrodka. W 1982r został przyjęty w poczet członków Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Od 1995r jest członkiem Zarządu najpierw Siedleckiego, potem Łukowskiego Oddziału Stowarzyszenia Twórców Ludowych, a od 2009r jego Prezesem. Wyrazem uznania dla jego twórczości artystycznej jest prestiżowa Nagroda Artystyczna Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego w roku 1987, co dla młodego twórcy było zaszczytem i wyróżnieniem. W roku 2005 i 2009 otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Za całokształt pracy został odznaczony w 2001r Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zamiłowanie do twórczości ludowej stara się przekazać młodszemu pokoleniu, prowadząc Szkółkę Rzeźbiarską przy Łukowskim Ośrodku Rzeźby Ludowej w Łukowie, popularyzując rzeźbę ludową wśród dzieci i młodzieży szkolnej.
Nie ukrywa swoich tajemnic warsztatowych, ucząc trudnej sztuki rzeźbienia młodych adeptów, przy zachowaniu treści i formy rzeźby ludowej. Realizując program Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Ginące zawody” Od 1994r prowadzi w „szkółce rzeźbiarskiej” w Łukowie warsztaty rzeźbiarskie z utalentowaną młodzieżą, w celu przekazania jej umiejętności rzeźbienia w drewnie. Celem działalności szkółki jest wyszukiwanie młodych talentów, kształtowanie ich umiejętności, organizowanie przeglądu dorobku twórczego młodzieży, upowszechnianie osiągnięć twórczych młodych adeptów sztuki rzeźbienia oraz przygotowanie dzieci i młodzieży do aktywnego uczestnictwa w kulturze ludowej, przy zachowaniu tradycyjnej treści i formy rzeźby ludowej regionu łukowskiego.
Za pracę z młodzieżą w „szkółce rzeźbiarskiej” jako opiekun otrzymał w konkursie „Sztuka Ludowa Południowego Podlasia” w roku 1998 nagrodę specjalną za wzbogacenie współczesnej sztuki ludowej naszego regionu o nowe wartości artystyczne, a w 1999r również nagrodę specjalną za propagowanie tradycyjnej rzeźby ludowej wśród młodzieży szkolnej. W ramach współpracy ze szkołami podstawowymi i ponadpodstawowymi urządza krótkotrwałe wystawy swoich prac połączone z pokazem rzeźbienia i komentarzem na temat tradycyjnej rzeźby ludowej, dlatego też stworzył własną szkołę twórczą i skupia wokół siebie grono młodzieży, której przekazuje swoje umiejętności i podstawowe prawdy o rodowodzie polskiej kultury ludowej i narodowej. Pokazy takie odbywały się w szkołach podstawowych i gimnazjalnych Łukowa oraz Dębowicy, Świdrach, Czerśli, Aleksandrowie i w Pracowni Rzeźbiarskiej.
M. Gaja